Քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյանը գրում է. «Միջնադարյան արաբական բժշկության գրքերում (օրինակ՝ Իբն Սինա, Ալ-Զահրավի) ամորձատումը սովորաբար տարբերակում էին տեսակների` ըստ ծավալի և նպատակի:
Ընդհանուր առմամբ հիշատակվում էին հետևյալ տեսակաները։
Լիակատար ամորձատում
– երբ վերացվում էր սեռական օրգանն ամբողջությամբ։
Մասնակի ամորձատում
– երբ սեռական օրգանի մի մասը պահպանվում էր (օրինակ՝ միայն վերարտադրողականի սահմանափակում)։
Բնածին vs ձեռքբերովի
– տարբերակում էին բնածին վիճակները (ծննդյան հետ կապված) և կյանքի ընթացքում ձեռքբերովիները։
Կարևոր է նշել, որ այդ հեղինակները հիմնականում զգուշացնում էին առողջության հետ կապված ռիսկերի մասին, սակայն չէին դիտարկում քաղաքական նպատակադրումների տարբերակները։
Իբն Սինա` «Բժշկության կանոն», Ալ-Զահրավի` «Ալ-Թասրիֆ»։
Հետաքրքիր է հասկանալ, թե խեղճուկրակ 10 «եպիսկոպոսների» նկատմամբ որ տարբերակն է կիրառվել։
