Այսօր ունենք Արցախ նվագախումբ, որտեղ չկան արցախցի երաժիշտներ, այս մասին հայտարարություն է տարածել երաժիշտ Դիանա Մեսրոպյանը։
Նա նշել է, որ Արցախն ուներ իր կամերային նվագախումբը` շուրջ 20 տարվա պատմությամբ, այն Արցախի մշակույթի և մեր ինքնության մի մասն էր:
«2023 թվականի արցախցիների բռնի տեղահանումից հետո որոշում կայացվեց Երևանում վերականգնել Արցախի կամերային նվագախումբը։
Գաղափարը ներկայացվում էր որպես հնարավորություն` փրկելու ոչ միայն նվագախմբի գոյությունը, այլև արցախցի երաժիշտների մասնագիտական կյանքը` նրանց տալով աշխատանք, ապրուստի միջոց և իրենց գործը շարունակելու հնարավորություն։
Այս նախաձեռնությանը ֆինանսական աջակցություն ցուցաբերեց ՀԲԸՄ-ն։
Սկզբում հայտարարվեց մրցույթ, որի արդյունքում նվագախմբից դուրս մնացին բազմաթիվ արցախցի երաժիշտներ` մասնագիտական անհամապատասխանության պատճառաբանությամբ, ովքեր, ի դեպ, արդեն 20 տարի աշխատում էին տվյալ նվագախմբում։
Այնուհետև տարբեր հանգամանքներում նվագախումբը լքեցին նաև մյուս արցախցի երաժիշտները։
Եվ այսօր ունենք Արցախ նվագախումբ, որտեղ չկան արցախցի երաժիշտներ։
Սակայն նվագախումբը շարունակում է հանդես գալ «Արցախ» անունով, համերգներ տալ և ստանալ ֆինանսավորում այն կառույցի կողմից, որի համար հենց Արցախի անունն ու արցախցի երաժիշտներին աջակցելու գաղափարն էին նախաձեռնության հիմքում։
Ուստի հարց է առաջանում.
Ի՞նչ է այսօր ներկայացնում Արցախ նվագախումբը,
Ո՞ւմ համար և ի՞նչ նպատակով էր այն վերականգնվում։
Եթե սկզբնական գաղափարն արցախցի երաժիշտներին աշխատանքով ապահովելն էր, ապա ինչո՞ւ այսօր նրանցից ոչ ոք այդ նվագախմբում չէ։
Արդյո՞ք ֆինանսավորումը շարունակվում է նույն սկզբնական նպատակադրումով։
Եվ, ի վերջո, ով է պատասխանատու այն բանի համար, որ մի նախաձեռնություն, որը պետք է լիներ արցախցի երաժիշտների աջակցության և Արցախի մշակութային ժառանգության պահպանման միջոց, հասել է այս վիճակին։
Մենք չենք վիճարկում որևէ մեկի մասնագիտական կարողությունները կամ երաժշտությամբ զբաղվելու իրավունքը։ Մենք բարձրաձայնում ենք մեկ այլ՝ շատ ավելի կարևոր հարց.
արդյո՞ք արդար է պահպանել Արցախի անունը, օգտվել այդ անվան խորհրդանշական ու բարոյական արժեքից, շարունակել դրա ներքո ֆինանսավորում ստանալ, երբ այն մարդիկ, որոնց համար ի սկզբանե ստեղծվել էր այս հնարավորությունը, այլևս այդտեղ չեն։
Արցախը պարզապես անուն չէ, որը կարելի է օգտագործել համերգային ծրագրերում։ Արցախը մարդիկ են, պատմություն, մշակույթ, հիշողություն և պատասխանատվություն։
Եվ մենք՝ արցախցիներս, իրավունք ունենք հարցնելու՝ ո՞ւր մնացին մեր երաժիշտները, և ո՞վ է պատասխան տալու այս ամենի համար։
Մենք պահանջում ենք հարգանք այն գաղափարի նկատմամբ, որի անունով սկսվեց այս ամենը»,- նշել է Դիանա Մեսրոպյանը։










