Հայաստանում իրականացված ներդրումների մոտ 80%-ը ռուսաստանյան կապիտալ է: Ռուսաստանյան կապիտալին էականորեն զիջում է Կիպրոսը, որը երկրորդ տեղում է ու երրորդ տեղում գտնվող Հայաստանը:
Առաջին եռյակից հետո գալիս են եվրոպացիները և այլոք` չնչին մասնաբաժիններով: Ընդ որում, Կիպրոսի օֆշորային կապիտալը նույնպես հիմնականում ռուսական է, մասամբ նաև հայկական: Այսինքն արխային կարանք համարենք, որ Հայաստանում ներդրված գումարների 80%-ը ռուսաստանյան է:
Փաստացի բոլոր հիմնարկների, անկախ նրանից` ինչ չափի ու ոլորտի 80%-ը պատկանում է ռուսաստանյան կապիտալին` էներգետիկայից մինչև առևտրի կենտրոններ, բանկերից մինչև տրանսպորտ: Ոչ ԱՊՀ, ոչ էլ ԵԱՏՄ որևիցէ այլ նմանատիպ ցուցանիշ ունեցող երկիր չկա:
Այս ֆոնին վերջին 30 տարվա ընթացքում ռուսերենը որպես երկրորդ լեզու աստիճանաբար զիջեց անգլերենին, ռուսալեզու ալիքներն արդեն ոչ մեկ չի նայում, դպրոցներում ռուսաց լեզվի ուսուցանումը էականորեն նվազել է: Թեպետ Հայաստանի Հանրապետությունը արտաքին քաղաքական մակարդակով ինտեգրվել է Ռուսաստանի բոլոր պրոյեկտներին, մշակութային մակարդակով Ռուսաստանը միայն նահանջել է Հայաստանում` ունենալով այստեղ բոլոր առումներով աննախադեպ ֆինանսական ներկայություն:
Ավելին՝ ռուսաստանյան քարոզիչները պնդում են, որ 2018 թվին Հայաստանում իշխանության եկան հակառուսական ուժեր: Այդ ուժերը` թե արտաքին քաղաքական, թե ֆինանսական առումով միայն խորացրին ռուսական ներկայությունը Հայաստանում, բայց միևնույն է համարվում են հակառուսական:
Հիմա, երբ կեղծ հայրենասերները բղավում են թուրքական ֆինանսական էքսպանսիայի մասին ու պնդում են, որ դա ՀՀ ինքնիշխանության գլխավոր սպառնալիքն է, մոտս հարցեր են առաջանում:
Օրինակ` ինչպե՞ս կարող էր 80%-ով ՌԴ-ին պատկանող երկրում իշխանության գալ հակառուսական մեկը, էլ չասեմ, թե ինչու՞ էին բուն հեղաշրջման պրոցեսին մասնակցում ռուսական ընկերությունների աշխատակիցները:
Ո՞նց կարա Թուրքիան գրավի Հայաստանը, եթե 80%-ով ռուսացած տնտեսության, դարավոր բարեկամության, հոգևոր ու կրոնական մտերմության պայմաններում մեր ջահելությունը միևնույն է երկու բառ ռուսերեն չի կարում իրար կապի: Կամ ասենք` ո՞նց եղավ, որ Թուրքիայից բոլոր առումներով շատ ավելի հզոր պոտենցիալ ունեցող Իրանը մեզ դեռ չի գրավել, թեպետ արդեն մի քանի տասնամյակ է մեր հետ անխոչընդոտ շփվում են:
Իմիջիայլոց Թուրքիան արդեն դարձել է ՌԴ 3րդ գլխավոր արտաքին առևտրային գործընկերը` Չինաստանից ու Գերմանիայից հետո: Շուտով Գերմանիային էլ կանցնի:
Անձամբ ես չեմ կարծում, որ Թուրքիայի հետ բացվելիք սահմանը մեր տնտեսության վրա դրական ազդեցություն կունենա: Հակառակը, մեր գյուղմթերքը լրիվ կորցնելու է մրցունակությունը: Հայ-թուրքական հարաբերությունները կարգավորելու ռուսական ջանքերը համարում եմ Մոսկվայի հերթական խայտառակ, նույնիսկ կասեի հանցավոր անփութությունը սեփական երկրի շահերի նկատմամբ:
Իսկ Ռուբինյանի դեմ արձակված հակաքարոզի ալիքը, մեղմ ասած, զավեշտալի է: Իրենց թվում է, որ եթե Ռուբինյանի փոխարեն կարգավորման դեսպան լիներ Սիմոնյան Ալենը, կարգավորման պրոցեսից ավելի շատ կկարողանային քամել իրենց անձնական գրպանների համար: Ու ոչ մեկին չի հետաքրքրում էն փաստը, որ 80%-ով ՌԴ-ին պատկանող տնտեսության մեջ ռուսերեն խոսացող գրեթե չի մնացել, քանի որ դա իրենց գրպանին անմիջականորեն չի խփում:
Ավանդաբար ամենա լավ ռուսերեն խոսացողները եղել են Հադրութի հայերը, դեռ ռուսական կայսրության ժամանակներից էր էդպես: Մինչև Հադրութը չծախին թուրքերին: Հիմա Հադրութում լավ թուրքերեն են խոսում:
