Զարմանալի բան է տեղի ունենում. երբ մենք ի պատասխան մեր աղոթքների ստանում ենք ցանկալին, ուրախանում ենք և դա համարում «պատահականություն»: Երբևէ մտածե՞լ եք, թե ինչու ձեր ցանկությունը չիրականացավ: Ինչո՞ւ քեզ «չլսեցին»։
Դուք սխալվում եք՝ այդպես կարծելով։ Եթե Տիեզերքը չպատասխաներ մեր աղոթքներին, ապա մենք վաղուց ողջ չէինք լինի…
Անիմաստ է ժխտել ակնհայտը. մեր ցանկությունները, երազանքներն ու ձգտումները աննկատ կամ չհասկացված չեն մնում։ Թեև, հնարավոր է, ժամանակ առ ժամանակ մեզ այդպես է թվում։
Իրականում մեր շուրջը «աշխատում է» ցանկությունների իրականացման գրեթե մի ամբողջ «գործարան»։ Այն ամենուր է՝ մեր շուրջը, մեր վերևում: Անտեսանելի և չերևացող: Մեզ տրված չէ դա հասկանալ «աշխարհիկ մտածողության» պատճառով, բայց ինչ-որ մեկը վերևից օգնում է մեր ամենօրյա կյանքի պայքարում և միշտ արձագանքում մեր աղոթքներին:
Այդ վերին ուժին մարդիկ կոչում են տարբեր կերպ: Բայց բոլոր դեպքերում նպատակը մեկն է՝ գիտակցել այդ մեծագույն և Վերին ուժը։
Չնայած այն հանգամանքին, որ ժամանակակից աշխարհը մեզանից շատերին վերածել է կարծրացած թերահավատների և նույնիսկ աթեիստների, բայց ժամանակ առ ժամանակ մենք դեռ բարձրացնում ենք մեր աչքերը դեպի երկինք և աղոթում: Մենք վերին ուժերից պաշտպանություն, հովանավորություն ենք խնդրում, երջանկություն ենք խնդրում մեր երեխաների և հարազատների համար… Իհարկե, մեր բոլոր խնդրանքները չեն կատարվում, բայց դա ոչինչ չի փոխում: Մենք հուսով ենք: Մենք հավատում ենք: Մենք աղոթում ենք:
Զարմանալի բան է տեղի ունենում, երբ մեր աղոթքներին ի պատասխան ստանում ենք մեր ուզածը՝ ուրախանում ենք և դա համարում «պատահականություն»: Եթե մեզ «չեն լսում», ուրեմն եզրակացնում ենք, որ ամեն դեպքում չարժե հուսալ՝ Աստված չկա։
Երբևէ մեկ վայրկյան մտածե՞լ եք, թե ինչու ձեր ցանկությունը չիրականացավ: Ինչո՞ւ եք կարծում, որ ձեզ «չլսեցին»:
Կարծում ենք, որ ոչ։ Եվ դրա համար երկու պատճառ կա.
Նախ այն պատճառով, որ մեր մտադրություններն ու ձգտումներն այնքան էլ ուժեղ չէին։ Եկեք ընդունենք, որ դա հաճախ հենց այդպես էլ պատահում է: Մենք դեմ չէինք լինի, բայց եթե այդպես է, ուրեմն այդպես է… Մենք պարզապես ուզում ենք ինչ-որ բան և ոչ ավելին: Ցանկալին այնքան էլ կենսական չէ, որ մենք պարզապես չկարողանանք ապրել առանց դրա։
Երկրորդ պատճառն այն է, որ մեր կոչը վերին ուժերին զուրկ է ուժից և էներգիայից։ Իրականում դա նման է այն բանին, եթե գրեինք «մեռած տառերով», ինչպես Հերման Մելվիլի «Բարթլբի» ֆանտաստիկ պատմվածքում։ Բնականաբար, նման «մեսիջը» երբեք չի հասնի հասցեատիրոջը։
Այս բաները տեղի են ունենում, քանի որ մենք ներդաշնակ չենք «հոգևոր հաճախականություններին»: Մեր թրթիռները քաոսային են և անկանոն: Ըստ այդմ, նրանք անհետանում են դեպի անգոյություն՝ երբեք չհասնելով այն ուժերին, որոնց մենք դիմում ենք։
