Ռուս գրող, լրագրող Դմիտրի Գլուխովսկին ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. ««ՉԵՄ ՈՒԶՈՒՄ ՀԱՎԱՏԱԼ».
Ռուսական բանակը հատուկ օպերացիա է անցկացնում Ուկրաինայի ապաազգայնացման համար՝ ազատելով Խարկովը, Մարիուպոլը և Նիկոլաևը ազգայնականգումարտակներից։ Գործողությունն ընթանում է ըստ պլանի, և արդեն հաղթական ավարտ կունենար, եթե ազգայնականները պատանդ չվերցնեին խաղաղ բնակիչներին։ Նրանք ուկրաինացի կանանց ու երեխաների հետ պայթեցնում են տներ ու հիվանդանոցներ, որպեսզի ամեն ինչում մեղադրեն ռուսական զորքերին, քանի որ հակառակ դեպքում փողի և զենքի հոսքը Արևմուտքից երկիր կդադարի։ Եվ ի դեպ, Ռուսաստանը չի հարձակվել Ուկրաինայի վրա, նա ստիպված է եղել կանխարգելիչ հարված հասցնել, քանի որ ընդամենը վեց ժամից Ուկրաինան առաջինը կհարձակվեր; Բացի այդ, Կիևը ատոմային ռումբ էր մշակում Մոսկվայի դեմ օգտագործելու համար, իսկ Ուկրաինայի գաղտնի լաբորատորիաներում ամերիկացիները ստեղծել էին կորոնավիրուսի մարտական շտամներ, որոնք ազդում են միայն ռուսների վրա և տարածվում են չվող թռչունների միջոցով։ Ընդհանրապես, Ուկրաինան ընդամենը մարտի դաշտ է Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի միջև, որտեղ որոշվում է ապագա աշխարհակարգի ճակատագիրը։
Ինչպե՞ս կարելի է հավատալ անհեթեթությանը, որն ամբողջությամբ խեղաթյուրում է իրականությունը՝ սևը սպիտակի վերածելով: Ինչպե՞ս կարելի է ակնհայտ ագրեսորին խաղաղարար անվանել, երբ ագրեսիայի հազարավոր փաստագրական ապացույցներ կան:
Եվ այնուամենայնիվ, հենց այս անհեթեթությունն է Ռուսաստանի պաշտոնական դիրքորոշումը։ Եվ այո, Ռուսաստանում շատերը հավատում են սրան։
Ճեղքումն արդեն անցել է միլիոնավոր ընտանիքների միջով. ավագ սերունդն ընդունում է աշխարհն ինչպես լուսանկարչական նեգատիվ, վիճում ու վիճում են խռպոտության աստիճանի իրենց երիտասարդ հարազատների հետ, որոնց համար կեղծիքն ու սուտը ակնհայտ են: Պուտինի քարոզչությունը, որը պատասխանատու է Ուկրաինայի դեմ եղբայրասպան և ագրեսիվ պատերազմի հոգե-հուզական նախապատրաստման և արդարացման համար, դարձյալ աներևակայելի արդյունավետ է դառնում, նույնիսկ այն դեպքում, երբ նրա ստերը, թվում է, պետք է աչք ծակեին:
Ինչպե՞ս կարելի է դա բացատրել: Պատճառը ոչ միայն ռուս հեռուստադիտողի դյուրահավատությունն է: Ի վերջո, Ռուսաստանում դեռ կա ինտերնետ, որտեղ յուրաքանչյուրը կարող է գտնել ճշմարտությունն ուկրաինական պատերազմի մասին, և ցանկացած մարդ, եթե ցանկանա, կարող է առերեսվել ճշմարտության հետ, չէ՞:
Բայց պատերազմի մասին ճշմարտությունը արմատախիլ է արվում ամեն կերպ։ Եթե Ռուսաստանից Ուկրաինայի մասին նորություններ փնտրեք, ընդհանրապես «պատերազմ» բառը չեք տեսնի։ Փաստն այն է, որ դա, ինչպես ռազմաճակատում տիրող իրավիճակի մասին ցանկացած տեղեկություն, որը տարբերվում է քարոզիչների հայտարարություններից, այժմ քրեորեն պատժելի արարք է։ 15 տարվա ազատազրկում՝ «ռուսական բանակի գործողությունները վարկաբեկող տեղեկատվություն տարածելու համար», 3 տարի՝ հակապատերազմական կոչերի համար: Նույնիսկ «Նովայա գազետա»-ն, որն իր ազնվության ու հաստատակամության համար հենց նոր է արժանացել Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի, ստիպված է իր վերնագրերից կտրել «պատերազմ» բառը:
