Երեկ իր հերթական ելույթներից մեկում Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը անդրադարձավ նաև Շուշիին: «...Եթե հայերը նշում են որ Շուշին իրենց քաղաքն էր, ապա ինչու՞ էր այն գտնվում այդպիսի ողբալի վիճակում...», նշեց Ադրբեջանի նախագահը:
Ուշադրություն կարելի է դարձնել, որ Ալիևը փաստացի կրկնեց Փաշինյանի միտքը: Հիշեցնենք, որ վերջինս նախկինում հենց այդ պաթոսով միտք էր հայտնել, նշելով, թե «...եթե Շուշին հայկական քաղաք էր, ապա ինչու՞ էր այն այդքան դժգույն...»:
Կարելի է ասել, որ Ադրբեջանը, ի դեմս Փաշինյանի, գտել է իր համար արտահաստիքային քարոզչի, ով հայ հանրության համար մատչելի ձևով ներկայացնում է ադրբեջանական հիմնավորումները:
Նախ այն, որ Շուշին «ողբալի» վիճակում էր գտնվում, դա միայն Ալիևի և Փաշինյանի մտքում էր միայն: Համենայնդեպս, զարմանալի է, թե ինչու՞ էր Փաշինյանը 2020-ի ամռանը քեֆ անում իր բնութագրմամբ «գժգույն» քաղաքում:
Իսկ եթե ավելի լայն դիտարկենք հարցը, ապա Հայաստանի ո՞ր քաղաքը «դժգույն» չի համարվի Փաշինյանի դասակարգմամբ: Չարենցավանը՞, Արմավիրը՞, իսկ միգուցե Իջևանը՞:
Ինչպես ասում են, ճաշակին ընկեր չկա:
Բայց այստեղ հարցը ճաշակի մեջ չէ: Խնդիրը նպատակների մեջ է: Եվ հերթական անգամ կարելի է զարմանալ, որ Ալիևի և Փաշինյանի ճաշակներն ու խնդիրները համնկնում են: Իսկ միգուցե նրանց նպատականերն էլ՞ են համնկնում:
Մտածել է պետք դրա մասին և արագ հետևություն անել, քանզի ուշացումն այս հարցում, կարող է ճակատագրական լինել հայ ժողովուրդի համար:
Սա է իրականությունը:
Դավիթ Մկրտչյան
